OPISY SPEKTAKLI EKOLOGICZNYCH

 

 

    Spektakle są jedną z form pracy w kształceniu ekologicznym dzieci. Powstają zawsze jako podsumowanie pewnego cyklu zajęć albo jako podsumowanie tematu wiodącego w roku szkolnym. Aby spektakle wpływały na świadomość widzów muszą oni współtworzyć go. Dlatego też nie jest potrzebna prawdziwa scena. Są one prezentowane na murawie, placu, boisku itp, zasze wśród publiczności aby w trakcie grania nawiązać z nią bezpośredni kontakt, a także wciągnąć do wspólnej gry. Temat spektaklu powinien być wybrany wspólnie z dziećmi. Powinny one też wspólnie z nauczycielem projektować swoje stroje, przygotowywać rekwizyty, współtworzyć dekoracje, a także same powinny wybrać dla siebie role w których będą się najlepiej czuły. Prezentowane spektakle ekologiczne są bez słów. Nastrój wprowadza muzyka. dlatego też bardzo ważny jest jej odpowiedni dobór. Wszystkie ruchy dzieci są ściśle związane z rytmem owej muzyki. Swoim ciałem, mimiką, gestem wyrażają wszystko to co można powiedzieć słowem. Jest to dość trudne, ale daje dzieciom dużo satysfakcji. Aby jak najlepiej wyrazić sobą życie przyrody na wielu zająciach ekologicznych należy bacznie obserwować przyrodę, słuchać jej, nalśladować ją i wczuwać się w nią. Dlatego też na zajęciach przeprowadza się wiele ćwiczeń np. : pokaż sobą suche drzewo, pokaż jak zachowuje się ranne zwierzę, pokaż wesoły strumień górski itp. Spektakle nigdy nie są do końca wyreżyserowane. Zawsze zostawia się wiele inwencji samym dzieciom.
        Tego typu przedstawienia przyczyniają się do wszechstronnego rozwoju dzieci : fizycznego, psychicznego, uczuciowego, kształtują wyobraźnię, uczą współżycia i współdziałania w grupie rówieśniczej a także wśród dorosłych. Dzięki nim dzieci nie są stremowane i spięte, potrafią znaleźć się w każdej sytuacji. Ważne jest również to, aby po każdym spektaklu mozna było "coś" publiczności zaoferować np. ulotki, papierowe kwiaty, drzewka, zielone baloniki, czy zielone serduszka przyrody. Dzięki temu można pozostać dłużej w pamięci widzów.
        Jeżeli zdecydujecie się Państwo na tę formę zajęć ekologicznych z dziećmi, życzę powodzenia, a poniżej przedstawiam parę propozycji tematycznych.

 

Spektakl ekologiczny "Pamiętaj o Nas - zanieczyszczenia nie znają granic"

Powstał on jako podsumowanie całorocznej pracy na temat zanieczyszczeń , ich wpływu na organizmy żywe.
Tematami kolejnych cykli były problemy :

        Ważne jest aby w trakcie edukacji nauczyć uczniów samodzielnego poszukiwania różnych informacji . Dlatego też w trakcie kolejnych zajęć prezentowały samodzielnie zdobyte wiadomości na określone tematy . Badały stan zanieczyszczenia na swoim podwórku ( za pomocą samodzielnie zrobionych "chwytaczy "), określały ich charakter . Zdobywały też wiedzę i umiejętności profesjonalne na stacjach monitoringowych , Inspektoratach Ochrony Środowiska czy też w stacjach sanepidu , gdzie wspólnie z pracownikami dokonywały prostych badań czy pomiarów .Kolejny etap to wyszukiwanie w okolicy trucicieli . W tym celu odwiedzały te zakłady pracy , które według nich zatruwały środowisko ( elektrociepłownie , papiernie , pralnie chemiczne ... ) . Na zajęciach w klasie powstawały "projekty "zmniejszenia bądź całkowitego zlikwidowania zanieczyszczeń . Kolejne zagadnienie to odpowiedz na pytanie czy te zanieczyszczenia szkodzą , w jakim stopniu i jakie są ich pierwsze oznaki . Te problemy wyjaśniane były wspólnie z pracownikami laboratoriów analitycznych , lekarzy .

        Następne zajęcia to spotkanie z meteorologiem . Wyjaśniał on jak powstają chmury , burze , wiatry . Opowiadał w jaki sposób zanieczyszczenia "wędrują" po świecie . Na zakończenie kolejnych cykli zajęć powstawały samodzielnie pisane ulotki np : Co zanieczyszcza nasze powietrze ? , Po czym możemy poznać czy w powietrze są zanieczyszczenia ? , W jaki sposób możemy ograniczyć ilość zanieczyszczeń ? itp . Dzięki nim nauczyciel może sprawdzić w jakim stopniu dzieci zrozumiały dane zagadnienie . Dopiero z taką wiedzą dzieci świadomie mogą przedstawiać innym grożące niebezpieczeństwa .

Opis spektaklu - Pamiętaj o Nas - zanieczyszczenia nie znają granic
W przedstawieniu wykorzystano utwory : Antonio Vivaldiego - Cztery pory roku ,utwory Vangelisa i Jeana - Michela Jarrea.

        Na "scenie " w tle duży parawan z dekoracjami czterech pór roku . Słychać łagodną , spokojną muzykę . Dzieci ułożone na kocach śpią przytulone do siebie w czterech grupach (symbol czterech pór roku i czterech stron świata ). Część z nich przebrane jest w charakterystyczne stroje mieszkańców różnych kontynentów (Japonka , Chinka , Indianin , Afrykanin , ).Stopniowo , powoli w rytm muzyki kolejne grupy dzieci "budzą się", przeciągając się leniwie, ziewają, poprawiają fryzury i stroje . Po chwili ponownie układają się do snu . Tak samo robią kolejne grupy . Jest to symbol następowania po sobie dnia i nocy jak i przemijania kolejnych pór roku .
        Zmiana muzyki .
        Fragment utworu Vivaldiego ( Wiosna ).Jedna z grup budzi się . Nasłuchując powoli składa swoje koce i wolnym krokiem schodzi ze sceny za parawan , by na swoje miejsce przynieść rekwizyty symbolizujące wiosnę .W dużych koszach wiklinowych wnoszą wiosenne kwiaty ( zrobione z bibuły ), kępy traw ( z kartonu ), zielone drzewka . Komponują swoją porę roku - wiosnę . Gdy scenografia jest gotowa słychać kolejny fragment utworu "Lato" .Kolejna grupa przygotowuje swoją porę roku - lato . W koszach są piękne kolorowe kwiaty , zboże z chabrami , drzewa , rozkładają niebieską karimatę lub inny niebieski materiał ( symbol wody ). Na kocach układają zabawki "sprzęt" do pływania.... .Gdy jest wszystko gotowe słychać kolejny fragment - Jesień .Dzieci tworzą scenerię jesienną ( pozostałe grupy są przy swoich dekoracjach ) . Jesienne drzewa , jesienne kwiaty w koszach , rozkładają grzyby (zrobione ze styropianu ) ,przynoszą kosze z darami jesieni - owoce i warzywa .
        Kolejny fragment utworu - Zima . Na scenie ustawiane są drzewa okryte śniegiem (watą), bałwan , tafla lodu ( celofan ). Dzieci ubrane w zimowe stroje , Eskimosi rozrzucają śniegowe kulki ( zrobione z waty ) .Mają ze sobą łyżwy , narty , sanki .
        Cała scenografia to w czterech rogach cztery pory roku .
        Zmiana muzyki .
        Słychać radosny , skoczny utwór . Dzieci w każdej z grup ( czyli w każdej porze roku i w każdej stronie świata ) bawią się . Jesienią chodzą z koszem owoców wśród publiczności i rozdają jabłka , śliwki , gruszki . Część z nich zbiera do kosza grzyby , inne bawią się w berka, w chowanego.... . Zimą , lepią bałwana ( z waty ), rzucają się kulkami , uprawiają zimowe sporty . Latem kąpią w przygotowanej przez siebie rzece ,opalają się , ... . W każdej z grup robią sobie zdjęcia , malują obrazy . Do zabawy wciągają publiczność .
        Co pewien czas na scenie pojawia się pojedyncze zanieczyszczenie (dziecko w masce , w obszernej pelerynie trzymające nad głową kolorowy karton z napisem konkretnego zanieczyszczenia np ołów . tlenki siarki , tlenki węgla . spaliny ). Krąży chwilę po scenie owiewając peleryną powietrze wokół siebie . Następnie schodzi za parawan zza którego wychodzi następne zanieczyszczenie robiąc to samo . Tak się dzieje z kolejnymi zanieczyszczeniami . Nikt nie zwraca na nie uwagi , ponieważ są one zbyt małe aby być zauważalne i aby miały wpływ na nasze życie.
        Zmiana muzyki - raz smętna i smutna a raz agresywna .
        Dzieci rozglądają się wokoło , gestami pytają co się stało . Na scenie zaczyna pojawiać się coraz więcej zanieczyszczeń. Krążą wokół dzieci . Te stają się coraz powolniejsze, ich twarze stają się przerażone ,smutne, zmęczone. Trzymają się za głowę gardło, przecierają oczy ( zanieczyszczenia powodują takie objawy). W tym czasie krążące zanieczyszczenia sprawiają wrażenie jakby to one królowały na scenie.
        W rytm smętnej muzyki dzieci siadają na swoje dawne miejsca skulone i przytulone do siebie. W tym czasie część zanieczyszczeń okrywa dekoracje ciemnym materiałem, dzieci zaś przeźroczystą folią (jest to symbol, że nad miastem pojawił się smog).
        Muzyka staje się coraz smutniejsza. Powoli spod folii wstają dzieci z nałożonymi na twarz maseczkami lekarskimi. Gestem pokazują co się stało. Mieszają się z tłumem widzów rozdając im maseczki prosząc aby je założyli. Podchodzą do zanieczyszczeń ,odwracają kartony z napisami lecz te znowu się pojawiają. Z czasem zanieczyszczenia zaczynają okrążać dzieci robiąc wokół nich krąg. Poruszają się wolno w koło trzymając się za ręce i co chwilę unosząc je wraz z napisami wysoko w górę. Dzieci próbują się bezskutecznie wydostać i po chwili zamierają w bezruchu ( jest to symbol, że zanieczyszczenia krążą po całej kuli ziemskiej). Na chwilę zapada cisza. Przerywa ją łagodna muzyka, którą słychać coraz głośniej. Dzieci w kręgu powoli zaczynają się budzić z letargu, przerywają krąg , zabierają kartony z napisami i wynoszą je za parawan. Zanieczyszczenia zdejmują maski i wspólnie z dziećmi zdejmują materiał z dekoracji wynosząc go poza scenę. Dzieci też stopniowo zdejmują swoje maski i proszą o to samo publiczność. Wszyscy się cieszą, ściskają pokazują, że wszystko jest znów w porządku. Grupa dzieci przynosi na środek dwa pęki kolorowych balonów napełnionych helem (dla dużego efektu około 200 sztuk) i rozwija przymocowane hasła :Zanieczyszczenia nie znają granic! Produkujmy ich coraz mniej! Trzymają je tak długo aby publiczność mogła je przeczytać. Po chwili wypuszczają je w górę jako przestrogę dla wszystkich. Na zakończenie rozdają publiczności samodzielnie pisane ulotki na temat zanieczyszczeń.
           

spekta1.jpg (20115 bytes) spekta2.jpg (23938 bytes) spekta3.jpg (24030 bytes) spekta4.jpg (19485 bytes)
Wiosna Wiosna Jesień Zima
spekta5.jpg (20335 bytes) spekta6.jpg (20850 bytes)
Krążące zanieczyszczenia

 

Pamiętaj o Nas - Śmieci

Na scenie uśpiony "świat ". Dzieci przebrane za kwiaty i zwierzęta przykucnęły, zwinęły się w kłębek - śpią. Wśród nich spokojnym snem śpią również dzieci i "dorośli" (dzieci z e starszych klas". W tle dekoracja ukazująca las, łąkę, rzekę (parawan zilustracjami). Wśród aktorów drzewa z ptakami. Kolejny dzień zaczyna budzić się do życia. Słychać świergot ptaków. Przy jego wtórze "dobry duszek" (dziecko przebrane w bardzo kolorowy strój) pochylając się dotyka kwiatem kolejne postacie : kwiaty, zwierzęta, dzieci i dorosłych. Wszyscy przeciągają się, spoglądają w lusterka, poprawiają swój strój i wygląd. Wszyscy rozpoczynają radosny dzień. Panuje wspaniała harmonia między człowiekiem a przyrodą. W tle muzyka prowokuje do zabawy, więc wszyscy się bawią : dzieci tańczą, bawią się ze zwierzętami i kwiatami, dorośłi czytają gazety, opalają się bawią się z dziećmi, robią sobie nawzajem zdjęcia aby upamiętnić te wspaniałe chwile. Co pewnien czas wszyscy wspólnie tańczą (układ taneczny), dzieci huśtają się na huśtawkach (na splecionych rękach dzieci). W cieniu jednego z drzew siedzą "muzykanci", grając na instrumentach, umilają wszystkim czas i zachęcają do wspólnej zabawy. W tle obraca się naprzemian słońce i księżyc symbolizując kolejne dni. Pod koniec utowru muzycznego, "dorośli" stopniowo opuszczają scenę.
        Zmiana muzyki.
Nadchodzą kolejne dni. Ludzie z teczkami i torbami spieszą się do pracy , szkołu,, część spaceruje (przechodzą przez scenę, znikają za parawnem, i tak kolejno, co sprawia wrażenie wielości postaci i ich ciągłego ruchu). Coraz to któraś z postaci wyrzuca papier z kanapki, przeczytaną gazetę czy zużyte pudełko po proszku. Nikt tego nie zauważa. Lecz kolejne dni sprawiają, że tych śmieci jest coraz więcej i więcej. Przyroda początkowo odsuwa od siebie brudy, lecz nie ma na tyle siły (dzieci rękami odsuwają od siebie śmieci, stopniowo ich ruchy powolnieją, siadają na scenie, a sterty papierów zakrywają ich coraz bardziej, stają się niewidoczne). Ludzie zaczynają potykać się o swoje własne śmieci. Zaczynają się rozglądać wokoło. Na twarzach maluje się strach, przerażenie, wstyd. Kiedy wchodzą kolejne postacie, mają na sobie obszerne płaszcze z podniesionymi kołnierzami, na glowach kapelusze naciągnięte na czoło, a na oczach ciemne okulary (aby ich nie poznali inni, wstydzą się tego co robią). Swoje śmieci wyrzucają nadal, lecz mniej demonstracyjnie. Zanim to uczynią, nerwowo rozglądają się i ukradkiem spod szerokiego płaszcza szybko wyrzucają tobołek (czarne torby od śmieci, wypchane gazetami) i szybkim krokiem odchodzą, nie oglądając się i jeszcze bardziej chowając twarz w poły płaszcza. Przez cały czas obraca się naprzemian słońce i księżyc. W tle dekoracja odwraca się na drugą stronę i ukazuje such las, brundną rzekę i wysypisko śmieci.
        Zmiana muzyki.
Część dzieci przebranych za przyrodę co jakiś czas próbuje bezskutecznie się podnieść. Słychać bicie zegara, wszyscy dorośli opuszczają pośpiesznie scenę.
        Słychać grające trąby. Gdzieś spoza sceny majestatycznym krokiem zbliżają się maski - symbole zła (dzieci ubrane w czarne długie sukmany z szerokimi rękawami z przerażającymi maskami na twarzach), co jakiś czas owiewają swoimi pelerynami przestrzeń wokół siebie. Na scenie panuje bezruch. Maski wchodzą na scenę i oplątują pajęczyną śmieci wszystko wokół (powolnymi rychami rzucają zwoje serpentyn i przeźroczystej folii na drzewa i aktorów). Muzyka staje się coraz cichsza, maski majestatycznie odchodzą w tłum , co jakiś czas oglądając się na scenę.
        Słychać odgłosy burzy i przejmujące wycie psa. Na sceną wchodzą kolejno dzieci bardz powoli i rozkładając ręce pytają gestem i wzrokiem publicznoć co się stało ? Podchodzą kolejno do kwiató i zwierząt, próbują je bezkutecznie podnieść.. Głaskają je i przytulają się do nich. Niektóer z dzieci podlewają konewka kwiaty, dają zwietrzętom łakocie, lecz te tylko kręcą głowami i powoli opadają na scenę. Dzieci kolejno siadają osowiałe wśrós nich trzymając je za ręce i przytulając sie do nich. Na scene wchodzą kolejno, bardzo wolno dorosli i powtarzają pytajave gest dzieci. Następnie podchodzą do nich, pomagają im wstać i próbują rozwesekić je podając baloniki, lalkę, czekoladę. Dzieci nie biorą tego kręcę głową i ruchem ręki wskazują na przyrodę. Próbują wspólnie podnieść ją, ale nic z tego nie wychodzi. Niektózy dorośli biorą dzieci na ręce, przytulając je mocno do sibie. Obchodzą scene wkoło, ukazując publiczności ich nieszczęście. Pozostali trzymają w objęciach dzieci i zaczynają się miarowo kołysać. Przyłączają się do nich pozostali. Na scenie wszyscy kołyszą się w letargu. Muzyka cichnie, i wszyscy nieruchomieją. "Dobre duchy" wchodzą na scenę, rozglądają się wkoło, łapią się za głowę. Dotykają dzieci i wraz z nimi zaczynają sprzątać śmieci.Duchy zdejmują z drzew serpentynę i odwracają dekorację. Dzieci bardzo powoli zaczynają znośić śmieci ze sceny do wielkich pudeł. Dorośli stopniowo przyłączają się do nich. Czworo dzieci schodzi ze sceny i do sprzątania wciąga publiczność. Duchy powoli schodzą ze sceny oglądają się i znikają w tłumie, by za chwilę jako muzykanci zająć swoje miejsce pod drzewem. Wszyscy na scenie wynoszą śmieci i powoli pomagają wstać kwiatom i zwierzętom . Poprawiają im stroje i oglądają z każdej strony. Na scenie jest już czysto. Gdy jest mocny akcent muzyki, kolejno ulatują w górę dziesiętki kolorowych balonów z zielonymi sercami. Muzykanci zaczynają grać, a wszyscy aktorzy rozdają publiczności kolorowe kwiaty, baloniki, ulotki.

spekta10.jpg (26643 bytes) spekta9.jpg (23645 bytes)
spekta8.jpg (23823 bytes) spekta7.jpg (26014 bytes)

 Pamiętaj o Nas - zwierzęta

        Krótkie wprowadzenie przed spektaklem : "Czym byłby świat bez zwierząt, kolorowych kwaitów, zapachu żywicy, drzew. Czy kiedykolwiek przyszło wam na myśł, że tego wszystkiego mogłoby nie być i że my sami możemy do tego doprowadzić? Chcielibyśmy aby nasz spektakl pobudził Państwa do refleksji. Ukazujemy w nim dwa światy : jeden bez roślin i zwierząt - szary i ponury, drugi - kolorowy, zielony, w którym żyją przyjazne dla ludzi zwierzęta. Ukazujemy również, jak mogą one cierpieć. Maski na twarzach dzieci są symbolem tych wszystkich ludzi, którzy bezmyślnie bądź dla pieniędzy męczą i zabijają zwierzęta. W którym świecie chcemy żyć i jacy chcemy być musimy wybrać sami ?"

        Na scenie ustawiony parawan z barwnymi dekoracjami lasu, kosze z kolorowymi kwiatami, makiety traw - wszystko przykryte ciemnym materiałem. Z oddali słychać cichą smutną muzykę. Po chwili muzyka staje się coraz głośniejsza i zza parawanu wychodzą.powoli w takt smętnej muzyki dzieci z plecakami. Są na wycieczce. Dzień jest bardzo gorący, a dzieci bardzo zmęczone. Ruchem ręki ocierają pot z czoła, wachlują się, rozglądają się wokół, czy gdzieś można odpocząć w cieniu drzew. Po chwili poszukiwań, zrezygnowane rozścielają kocyki na gołej polanie. Co pewien czas ocierają pot z czoła a czapkami i gazetami próbują się ochłodzić. Spragnione popijają napoje. Wśró dzieci przebiega leśny duszek (dziecko przebrane za lesnego skrzata) i nasłuchuje o czym rozmawiają grupki nachylając się nad każdą z nich. Jest bardzo smutny i zatroskany (ukazuje to mimiką i gestem). Muzyka staje się trochę weselsza. Duszek ponownie nachyla się nad każdą z grup i szepce coś do ucha pokazując wkoło reką. Na twarzach dzieci pojwia się usmiech, a wiadomość przekazują sobie nawzajem dalej. Zapanowało ożywienie. Zaczynają składać kocyki, pakować plecaki. Schodzą ze sceny, co pewien czas oglądając się za siebie.

        Słychać muzykę, przy której można maszerować. Dzieci ustawione parami, po dwóch stronach parawanu. Pierwsze pary trzymają na ramionach wiklinowe kosze a w nich drzewka (na okrągłych kijakch przytwierdzone tekturowe, zielone "choinki" wysokości ok. 70-80 cm, musi ich być tyle aby wystarczyło dla każdego dziecka). Pozostałe pary niosa na ramionach łopatki, grabie i motyczki. W rytm muzyki maszerują dwoma grupami mijając się na środku sceny. Po bokach ustawiają kosze z sadzonkami, rozkładają narzędzia. Każde z nich bierze drzewkoi ustawia się w rzędzie (krótki układ taneczny). Następnie (zawsze w rytm muzyki) odkładają drzewka a narzedziami symulują kopanie dołków pod sadzonki. Potem je sadzą (z desek zrobiono figury różnych kształtów, w deskach wywiercone są otworki do których wstawiane są drzewka odzwierciedlające lasek) udeptują, sprawdzają czy nie można wyciągnąć ich z ziemi.

        Leśny duszek rozdaje przygotowane konewki do podlewania małych drzewek. W trakcie powyższych czynności, co jakiś czas przez scenę przebiegają zwierzęta, przykucając na chwilę i obserwując co się dzieje (dzieci przebrane za leśne zwierzęta, twarze muszą być koniecznie odsłonięte). Po zakończonej pracy, dzieci zadowolone schodzą z sceny, co parę kroków oglądają się, podziwiając swoją pracę.

        Słychać świergot ptaków. Na scenę wchodzi leśny duszek i do pustych koszy po sadzonkach wkłada pęki kolorowych kwiatów a następnie stopniowo zdejmuje materiał z rekwizytów. W tym samym czasie wokół sceny przechodzi dziecko trzymające napis "Po wielu latach". Co pewien czas wbiegają zwierzęta, rozglądają się zadowolone (mimiką i gestem ukazują radość). Pozostają na scenie zachwycając się pięknem lasu i szukając dla siebie legowiska. Śpiew ptaków przechodzi w łagodną muzykę. Na scenie znów pojwiają się dzieci z plecakami. Ich twarze i gesty wyrażają radość. Rozścielają kocyki, zdejmuja plecak i grupkami usadawiają się. Odpoczywają czytając książki, bawiąc się lub opalając się. W tym czasie zwierzęt nieśmiało podchodzą do grupek dzieci i widząc, że nic im nie grozi przysiadają się do nich. Wspólnie jedzą, bawią się, spacerują po lesie, robią sobie zdjęcia.

        Muzyka cichnie, a w oddali słychać coraz gośniejsze kroki. Wszyscy gwałtownie i z przestrachem rozglądają się. Dzieci pośpiesznie pakują swoje rzeczy i z trwogą na twarzach schodzą ze sceny. Zwierzęta kulą się. Muzyka jest bardzo gwałtowna i agresywna. Zwierzęta przerażone biegają bezładnie po scenie szukając schronienia. Na moment muzyka łagodnieje, zwierzęta rozkładając ręce pytają co się dzieje, co robić. W tym samym czasie, na scenę wchodzą źli ludzie (dzieci w ciemnych, długich płaszczach, kapeluszach na głowie), rozglądają się jakby wybieralki sobie najlepsze zwierzątko. Muzyka znów jest gwałtowna i agresywna. Zwierzęta kulą się pod drzewami i kwiatami, głowy chowają w ramionach. Źli ludzie stają w kręgu, tyłem do publiczności. Na mocny sygnał muzyczny, gwałtownie odwracają się z uniesionymi w górze rękami. Na twarzach mają maski, ze złośliwym grymasem, a w rękach grube gumowe sznury.Wielkimi krokami podchodzą do zwierząt i odciągają je od siebie, związują sznurami i układają na ziemię. Zwierzęta próbują się chronić a na ich twarzach widoczny jest strach i przerażenie. Troje kłusowników przynosi na scenę klatkę drewnianą i do niej zaciąga zwierzęta sznurując potem wejście. Po sprawdzeniu węzłów zadowoleni schodzą ze sceny.

        Muzyka staje się bardzo smutna i rzewna. Zwierzęta bezskutecznie próbują się rozplątać. Nadchodzą dzieci. Z przerażeniem łapią się za głowę, rozkładają ręce jakby pytały publiczność co się stało. Co pewnien czas ocierają łzy z oczu. Próbują uwolnić zwierzęta, do pomocy proszą dzieci z widowni. Nie udaje im się, wobec tego przytulają się do zwierząt i zastygają w bezruchu.

        Nadchodzą kłusownicy, odpychają dzieci od zwierząt, chcą je zabrać ze sobą. Dzieci zasłaniają je swojim ciałem. Proszącym gestem tłumaczą aby zwierzęta pozostawić wolne. Muzyka powoli łagodnieje. Co pewnien czas jeden z kłusowników wstydlliwie zdejmuje maskę i chowa ją pod płaszczem, a następnie wspólnie z dziećmi uwalnia zwierzęta. Gdy wszystkie są już wolne, wspólnie tańczą i cieszą się. Na pozostawionej pustej klatce zawieszają wilkinowe koszyczki z kolorowymi kwiatami. Po chwili grupka dzieci układa z kolorowych kartonów hasło (trzymają w wyciągniętych rękach) "Nie bądźmy bezduszni wobec zwierząt. One też chcę być wolne i szczęśliwe". Po chwili przed nimi ustawia się grupka najmniejszych dzieci, trzymając w rękach gołębie. Na mocny akcent muzyczny wypuszczają je w górę jako symbol wolności wszystkich zwierząt. Na zakończenie rozdają publiczności ulotki dotyczące ochrony zwierząt i sadzenia lasu (ulotki są pisane samodzielnie przez dzieci).

spekta11.jpg (27879 bytes)

spekta12.jpg (28682 bytes)

spekta13.jpg (26050 bytes)

spekta14.jpg (30834 bytes)

Pamiętaj o Nas - woda

        Krótkie wprowadzenie : "Woda jest jednym z największych skarbów człowieka. Daje ona życie ludziom, zwierzętom i roślinom. Dzięki niej świat jest kolorowy i wesoły. Ale czy my dbamy o ten skarb ? Codziennie do rzek dostają się ogromne ilości nieczystości z fabryk, gospodarstw domowych itp. Maski na twarzach dzieci są symbolem tych wszystkich, którzy przyczyniają się do zanieczyszczania wody. Jeżeli nic się nie zmieni to świat będzie szary i smutny, a w dzbanach woda będzie brudna a nawet mogą być one puste. I co wtedy ?"

        Na scenie parawan z barwnymi dekoracjami łąk, jezior, rzek. Dzieci przebrane za kwiaty i drzewa przykryte są ciemnym materiałem, również duże wiklinowe kosze z kolorowymi kwiatami są przykryte.Słychać spokojną muzykę. Zza parawanu kolejno wychodza dzieci przebrane za wodę (mają na sobie obszerne niebieskie peleryny). W rekach trzymają szklane, przeźroczyste dzbany, wypełnione wodą (mineralna niegazowana), tańczą pokazując wszystkim czystą wodę. Co pewien czas przytulają do siebie dzbanek. Na scenę wbiegają dzieci z zabawkami służącymi do zabawy w wodzie - czepki, koła, maski, płetwy. Rozglądają się, gdzie mogą popływać. Znajdują odpowiednie miejsce i składają swoje wodne akcesoria. Biorą kubeczki, podchodzą do "Wody" (przebrane dzieci), ta ze swoich dzbanów nalewa dzieciom wody. Dzieci rozdają napoje publiczności mówiąc : "Proszę to jest woda życia" lub "Proszę to jest woda zdrowia" lub "Proszę to jest woda szczęścia". Zachęcają publiczność do picia. Następnie proszą o wodę dla siebie (wszystkie ruch zgodne z muzyką). Po wypiciu wody biorą konewki i podlewają drzewa i kwiaty.

        Te bardzo powoli zdejmują z siebie ciemne nakrycia, nakładająna głowę kwiaty i czapki z gałęziami. Obracają się i ukazują ruchem, że są zadowolone i szczęśliwe. W tym samym czasie, zdjęte zostają okrycia z wiklinowych koszy.

        Słychać przyjemny szum rzeki. Dzieci grające wodę rozciągają dwie niebieskie szerokie wstążki symbolizujące dwa bregi rzeki. Poruszają nimi imitując ruch wody. Dzieci ubierają czeki, okulary, płetwy i wskakują do rzeki. gdzie zadowolone udają, że pływają, nurkują, grają w piłkę.

        Muzyka staje się złowieszcza. Dzieci przestają się bawiś i rozglądają się. Na scene wchodzą inżynierowie (dzieci w roboczych strojach z maskami na twarzach i w budowlanych kaskach) pod pachami trzymają zwoje papieru. Majestatycznie posuwają się do przodu, rozglądają się przukładają dłonie do czoła jakby chcieli zobaczyć co widać dalej. Po chwili zatrzymują się pojedynczo i w grupkach, rozwijają plany budowu (zwoje papieru), przyglądają im się, pokazują sobie nawzajem rękami przestrzeń wokół siebie. Muzyka staje się coraz cichsza. Inżynierowie schodzą ze sceny i odpychają kwiaty i drzewa stojące na ich drodze. Muzyka staje się coraz głośniejsza i gwałtowniejsza. Na scenę wchodzą budowniczowie (dzieci inżynierowie) niosąc ogromne kartonowe pudła pomalowane na różne smutne kolory. Budują z nich wielką fabrykę (ruchem ukazjuą wielki ciężar pudeł). Dzieci w tym czasie przebierają się a następnie swoim ciałem ze skrzyżowanymi nad głową rękami próbują zatrzymać budowniczych. Dzieci grające wodę, zwijają powoli wstążki. W miarę czasu, dzieci-kwiaty i dzieci-drzewa zdejmują z głów kwaity i okrywają się ciemnym materiałem. Co pewien czas muzyka łagodnieje. Wtedy budowniczowie stawiają pudła, zdejmują kaski i wycierają pot z czoła. Dzieci proszącym gestem proszą aby zaprzestali budowy pokazując co stało się z roślinami. Budowniczowie demonstracyjnie odpychają je i dokonują swojego dzieła. Kiedy fabryka z wielkim kominem jest już gotowa, zadowoleni podają sobie ręce i klepiąc się po plecach udają zadowolenie z wykonanej pracy. Muzyka cichnie, schodzą ze sceny. Dzieci siedzą przygnębione wśród swoich wodnych zabawek.

        Słychać rzewną muzykę. Na scenę wchodzi grupka budowniczych zakrywa ciemnym materaiłem kosze z kwiatami i znosi je ze sceny. W tym czasie ukazuje się "Woda" (miny bardzo smutne). W rękach trzymają szklane przeźroczyste dzbany z ciemną cieczą. Pokazują wszystkim podnosząc je do góry, że ta woda jest bardzo zanieczyszczona. Podlewają nią kwiaty, lecz te nie rozkwitają. Dzieci pojedynczo ze swoimi zabawkami schodzą ze sceny. "Woda" błagalnym gestem próbuje je zatrzymać oferując mętny napój. Dzieci demonstracyjnie odsuwają dzbany i smutne kryją się za parawanem. Woda przez pewien czas tańczy z dzbanami wokół fabryki a następnie siada na scenie kryjąc głowię w ramionach.

        Muzyka się zmienia, jest żywa i radosna. Na scenę wbiegają dzieci. Zakładają na siebie fartuchy lekarskie, chirurgiczne maseczki, do rąk biorą symboliczne teczki lekarskie (zrobione z okładek dużego bloku oklejone kolorowym papierem z czerownym krzyżem). Tanecznym krokiem biorą "Wodę" pod rękę i usadawiają w jednym miejscu. Sami okrążają ją pochylając się do wewnątrz koła. Co pewien czas dziecko-lekarz wydobywa z "Wody" karton z napisem : szmaty, stare opony, oleje, smary, papiery itp. (wszystko to co zanieczyscza wodę).

        Podchodzą do nich kolejno dzieci i z tymi kartonami obchodzą scenę wokoło ukazując publiczności co lekarze wyjęli z "Wody". Gdy "operacja" jest zakończona, "Woda wstaje", ukazuje, że dzbany są już z czystą wodą. Wspólnie z lekarzami tańczą,podlewają kwiaty i drzewa które rozkwiatają (opadają ciemne materiały). Wszyscy ukazują wielką radość. Część dzieci wnosi wiklinowe kosze z kwiatami i ustawia je na fabryce i wokół niej. A z kolorowych kartonów układają hasło : "Woda to zdrowie, życie i zabawa. Dbajmu o jej czystość". Na zakończenie rozdają publiczności ulotki dotyczące oszczędzania wody, przyczyn jej zanieczyszczania, a także częstują czystą wodą.

spekta17.jpg (27042 bytes)

spekta18.jpg (25827 bytes)
spekta16.jpg (25815 bytes) spekta15.jpg (25083 bytes)

Budujemy - rujnujemy

Temat tego spektaklu powstał po realizacji cyklu zajęć związanych z wpływem zanieczyszczeń przemysłowych na życie miast. Jest to spektakl wielogodzinny. Na oczach wszystkich widzów (centralne miejsce w szkole) dzieci znoszą duże pudła kartonowe. Następnie przygotowują sobie czapki z gazet, załadają fartuchy. Grupkami bądź pojedynczo malują pudła w przeróżne kolorowe wzory, przyozdabiają je kolorową bibułą (do tego może przyłączyć się każdy z widzów). Z pudeł budują miasto swoich marzeń. Wśód domów pojawiają się dzieci, które przebierają się za kwiaty i tworzą scenerię w mieście. Dzieci wseołe i szczęśliwe bawią się, uczą, śpią (wszystko muszą pokazać w rytm odpowiedniej muzyki). Co pewien czas pojawiają się złe duchy (sybol wszelkich zanieczyszczeń), rozsypują nad bajecznie kolorowym miastem konfetti. Rośliny (przebrane dzieci) nerwowo zdzierają z siebie stroje porzucają je na scenie i w konwulsyjnych ruchach opuszczają ją.

Dzieci w tym czasie próbują ukryć się prze zanieczyszczeniem, zakrywają usta chusteczkami, ale w miarę złowieszczej muzyki ich ruch stają się coraz wolniejsze by na koniec "paść martwe" na scenę. Wkoło nich leżą porozrzucane zabawki. Na scenie panuje martwy bezruch, słychać tylko coraz głośnieszy płacz dziecka. Czy jest to płacz rozpaczy i końca, czy narodzin dobrego, musimy zdecydować sami.

(skrót opisu)

Przedstawienie można skrócić i z wcześniej przygotowanych pudeł zacząć spektakl od budowania miasta swoich marzeń.

 

Dzieci na pikniku

Przzedstawienie powstało po cyklu zajęć zwązanych zproblemem zasmiecania lasów i łąk.

W tle sceny karton z kolorowymi ilustracjami lasów i łąk ustawiony w kształcie półkola (wysokość 1,6 m długość ok. 10m). W rytm łagodnej muzyki tanecznym krokiem wchodzą na scenę kwiaty, zwierzęta i drzewa (przebrane dzieci), poprawiają swoje stroje, prezentują się wszystkim. Po pewnym czasie przychodzą dzieci i urządzają sobie piknik. Jedzą, piją a swoje śmieci demonstracyjnie chowają do przygotowanych przez siebie worków. Na koniec dnia, przed odejściem do domów, sprawdzają dokładnie po sobie, czy zostawiły miejsce takie jak zastały. Schodzą ze sceny. Pozostałe na scenie kwiaty i drzewa pokazują sobą, że są zadowolone z tego, że dzieci pozostawiły po sobie taki porządek.

Po chwili muzyka staje się bardzo agresywna i straszna. Dzieci trzymające parawan odwracają go na drugą stronę tworząc koło w którym znajdują się przebrane za przyrodę dzieci, te które pozostały na scenie. Na dekoracji namalowane są dymiące kominy, samochody, wysypiska śmieci, kopalnie, huty, samochody, wszystko to co zanieczyszcza środowisko. Zgodnie z muzyką parawan obraca się wolno.

Muzyka zmienia się, jest smutna. Dekoracja otwiera się, a w środku leżą sterty śmieci, a wśród nich dzieci kwiaty, zwierzęta. Gdy ponownie grupa dzieci przychodzi na piknik, z przerażeniem patrzy na to co zastała. Ruchem rąk pytają publiczność kto to zrobił. Na zakończenie, zaczynają sprzątać wciągając w to publiczność. W miarę zmnijeszania się smieci, parawan powoli odwraca się na ładną dekorację. Na zakończenie wyuszczają stado gołębi jako symbol wolności i czystości.

(skrócony opis)

spekta19.jpg (23066 bytes) spekta20.jpg (25651 bytes)
spekta21.jpg (24321 bytes) spekta22.jpg (24060 bytes)

 

Spektakle realizowane były przez dzieci klas I-III SP 11 w Jeleniej Górze w ramach
programu ekologicznego  którego autorem jest Bogusława Bogucka.

expbul2a.gif (128 bytes)expbul3a.gif (272 bytes)exphorsa.gif (187 bytes)expbul3a.gif (272 bytes)exphorsa.gif (187 bytes)expbul3a.gif (272 bytes)expbul2a.gif (128 bytes)

Powrót do strony tytułowej